Het aantal echtscheidingen in Nederland ligt per jaar zo rond de 25.000, waarbij de helft van de betrokken vrouwen niet economisch zelfstandig is: dus zo’n 6.250 vrouwen. Van de gescheiden mannen zijn er 2.500 niet economisch zelfstandig.
Het aantal echtscheidingen is ongeveer gelijk aan het aantal asiel-aanvragen in 2025 waarvan er ruim 11.000 tot een verblijfsvergunning hebben geleid. Tweederde daarvan is toegekend aan een man en tweederde van hen is na drie jaar economisch zelfstandig: ongeveer 4.900 mannen.
Een kleine vijfduizend gescheiden niet zelfstandige vrouwen kunnen dus hun intrek nemen bij zelfstandige mannen met een status.
De ongeveer 1.250 niet economisch zelfstandig vrouwelijke statushouders kunnen hun intrek nemen bij een gescheiden economisch zelfstandig man. Zij hebben daarbij ieder de keuze uit acht mannen in die categorie.
De 2.500 gescheiden niet zelfstandige mannen kunnen – weliswaar op hun knieën en na een gerichte taalcursus – een huwelijksaanzoek doen bij ongeveer evenzoveel zelfstandige vrouwelijke statushouders.
De resterende 1.350 niet economisch zelfstandige gescheiden vrouwen kunnen intrekken bij de overgebleven economisch zelfstandige mannen, althans zolang het niet hun ex betreft. Zij hebben daarbij de keuze uit zeseneenhalf stuks man.
De tenslotte overblijvende 7.400 economisch zelfstandige mannen bezetten voor het merendeel in hun uppie een ruime éénsgezinswoning. Daarmee kun je aardig wat AZC-capaciteit creëren.
Het goede nieuws is ook dat de met dit model op gang gebrachte dating-carrousel de NPO talloze formats biedt voor kostenbesparende TV-programma’s waarbij vraag- en aanbod in de TV-studio op eenvoudige wijze bijeen worden gedreven.
Dus wat is het probleem?
PS, mocht bovenstaande twijfelachtig overkomen, bedenk dan dat de onderbouwing zijn gelijke kent onder de wetten en maatregelen die door het vorige Nederlandse kabinet zijn voorgesteld.
